مقالات

پس از واریز وجه لینک دانلود بلافاصله بصورت کامل دراختیارتان قرار می گیرد و همچنین یک پشتیبان از محتوای قابل دانلود به ایمیلتان نیز ارسال می شود.

مضامین مشترك عرفانی اشعار امام خمینی و حافظ

دسته بندی ها: ,
  

عنوان: مضامین مشترك عرفانی اشعار امام خمینی و حافظ

قالب بندی: WORD

تعداد صفحات: 17

این تحقیق در مورد مضامین مشترك عرفانی اشعار امام خمینی و حافظ می باشد و به مقایسه آثار این دو مقام می پردازد. 

نکته: بخش های مقدمه و فهرست مطالب  این تحقیق را در بخش توضیحات (پایین همین صفحه) ملاحظه فرمائید.

3,800 تومان

توضیحات

مقدمه

از میان قالبهای گوناگون شعر فارسی، غزل بیشترین مورد استفاده را در دیوان این دو بزرگوار دارد و شكی نیست كه در بافت غزلهای آنان، وجوه تمایزی وجود دارد بطوریكه می‏توان گفت‏حافظ شاعری است‏حرفه‏ای، اما حضرت امام (ره) هرگز بصورت جدی به شعر نپرداخته است.

البته این بدان معنا نیست كه ما دیوان لسان الغیب را فقط هنرنمایی محض بدانیم و از روح عرفان خالی و تهی فرض كنیم بلكه بقول شهید مطهری او با این وسیله به زیبایی بیان عرفانی افزوده است. همچنانكه تاثیر قرآن كریم در قلوب، تا حدی مرهون زیبایی ادبی و هنری آنست، در سطح پایین تر نیز دیوان حافظ چنین حكمی را دارد.

نیك می‏دانیم كه لسان الغیب، همه رمز و راز كلام را دریافته و سخن فارسی را به ذروه اعجاز رسانده است. آگاهی او، بر تكامل، شكوه و شیوایی شعرش تا آنجاست كه با اطمینان و جرات تمام سوگند می‏خورد كه:

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ

به قرآنی كه‏ اندر سینه داری

حافظ/۴۴۷

در عین حال كه اشعار حضرت امام بویژه غزل های او در مقام انصاف در سطحی خوب و قابل قبول بوده و تعداد قابل ملاحظه‏ای از غزل ها از بعد هنری قویتری برخوردارند شكی نیست كه حیث هنر شعری در مقایسه با غزلهای حافظ در مقامی پایین تر قرار دارد، اما الحق شعر امام از جنبه غنای علمی و مباحث عرفانی دارای ارزش و اعتبار فوق‏العاده‏ای است. و ناگفته پیداست كه آن بزرگوار شاعرپیشه نبودند بلكه شعر برای اظهار و ابراز جلوه‏های روح بلند و متعالی ایشان ابزاری بیش نبوده و شاید بتوان گفت كه در شعر حضرت امام كفه مضمون بر بعد هنری می‏چربد برخلاف حافظ كه جنبه هنری، بعد عرفانی (مضمون) آنرا تحت‏الشعاع خود قرار داده است. بهمین دلیل نمی‏توان همچون حافظ در امام خمینی بعنوان یك شاعر عارف نگریست. چون “امام نخواسته شعر بگوید; شعر امام از سر تفنن نیست، از سر شاعری نیست و (ما ینبغی له) ، اگر از امام به شاعر تعبیر كنیم، نوعی تنزل رتبه ست‏برای آن بزرگ”  او مقصدش شعر و شاعری نبود بلكه شعر نیز جلوه‏ای از جلوه‏های روح بلند و متعالی او بود، شعر او به مثابه ” ارحنا یا بلال” است.

شعر امام نجوای عاشقانه روح هیجان زده و بی تابی است كه در خلوت تنهایی با بكارگیری كلمات، راز دل دردمند را با محبوب باز گفته و با معبود به راز و نیاز پرداخته است. او قافیه‏اندیش نبوده و به گفته مولانا هرگاه خون در درونش جوشش كرده از شعر بدان رنگی داده است. امام (رض) در باب شعرگویی خویش فرموده است: “باید بحق بگویم كه نه در جوانی، كه فصل شعر و شعور است و اكنون سپری شده و نه در فصل پیری، كه آن را هم پشت‏سر گذاشته‏ام، و نه در حال ارذل‏العمر، كه اكنون با آن دست‏بگریبانم، قدرت شعرگویی نداشتم. “

نكته قابل توجهی كه در تمامی غزلیات حافظ بچشم می‏خورد سبك بیان است; خواجه معمولا با هنرنمای خاصی، نكات عرفانی را با آرایش‏ها و صنایع ادبی، عجین كرده و به زبان ساده بگوییم بازی با كلمات كرده تا جاییكه انسان احتمال می‏دهد اگر چنین كاری صورت نمی‏گرفت‏خواجه نمی‏توانست درون عرفانی و آتشین خود را به بیرون انتقال دهد، اما در مورد اشعار حضرت امام (ره) قضیه برعكس است. امام (ره) بی‏قافیه‏اندیش، بدون تعمد تكلف، بلكه با سادگی خاصی، هر آنچه را كه از دل برخاسته بر زبان آورده و بر نوك خامه رانده و به روی كاغذ آورده است. لذا غزلهای دیوان امام از این سادگی، حلاوت گرفته است. البته ناگفته نماند كه صنایع گوناگونی كه لازمه شعر است در دیوان حضرت امام بطور طبیعی و خالی از حالت تصنع بكار گرفته شده است كه برای توضیح بیشتر می‏توان به (بخش شناسنامه سروده ها) در ملحقات دیوان رجوع كرد.

فهرست مطالب

مقدمه
مشرب عرفان خواجه حافظ و حضرت امام (ره)
عرفان امام خمینی (ره)
مشخصه‏های عرفان ناب امام خمینی (ره)
مقایسه كلی امام خمینی (ره) و خواجه حافظ در شعر و عرفان

نقد و بررسی ها

هیچ بررسی نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که نقد می نویسید “مضامین مشترك عرفانی اشعار امام خمینی و حافظ”


*

اطلاعات فروشنده